Jesteś tutaj
Dom > Nowości > Historia tenisa ziemnego

Historia tenisa ziemnego

     Początki tenisa sięgają dawnych czasów. Pierwsze wzmianki o tzw. „grze dłonią” znaleźć można w XIV wieku. Koniec wieku XV i cały wiek XVI to okres „gry dłonią” powszechnie nazywanej wtedy „jeu de paume”. We Francji sport ten osiągnął dużą popularność miedzy innymi na dworze króla Ludwika XIV. Nieco później piłeczkę zaczęto odbijać drewnianymi rakietkami. Możemy, więc przyjąć, że tenis ziemny wywodzi się z Francji.

     Współczesna wersja tenisa powstała w Anglii w 1874 roku dzięki majorowi W. C. Wingfieldowi, który opatentował wówczas nową grę nazywając ją „lawn tenis”. Początkowo rakiety były robione z drewna, a piłka z gumy, powleczona flanelą. Z biegiem czasu wprowadzone zostały rakiety metalowe i współczesne piłki. Boisko do gry początkowo miało kształt dwóch trapezów złączonych podstawami, od 1877 roku przybrało obecny kształt prostokąta. W tym samym roku w londyńskiej dzielnicy Wimbledon odbył się pierwszy turniej współczesnego tenisa.

     Turniej Wimbledoński, odbywający się corocznie, zyskał wraz z trzema innymi: US Open (rozgrywany od 1881 r.), French Open (od 1891 r.) i Australian Open (od 1905 r.) największy prestiż na świecie. Turnieje te należą do tzw. turniejów Wielkiego Szlema – cztery najważniejsze turnieje w roku. Ważnym turniejami indywidualnymi są także kończący sezon turniej „Masters” kobiet i mężczyzn. Rozgrywkami drużynowymi w tenisie są Puchar Davisa oraz Puchar Świata (mężczyźni) i  Puchar Federacji (kobiety).

     Od 1924 r. zasady gry pozostały praktycznie niezmienione; jedyną większą zmianą było wprowadzenie w latach 70-tych ubiegłego stulecia tie-breaka jako sposobu na uniknięcie maratońskich meczów.

     Przez wiele lat gra była zdominowana przez zawodników z  krajów anglojęzycznych: Brytyjczyków, Amerykanów, Australijczyków. Tenis amatorski i profesjonalny były całkowicie rozdzielone. Zawodnik, który przeszedł na profesjonalizm nie mógł już brać udziału w turniejach amatorskich. Dopiero  w 1968 porzucono ten podział. Odtąd każdy  mógł grać w dowolnym turnieju o ile jego ranking na to pozwalał, przeszedł przez eliminacje lub był zaproszony przez organizatorów. Rozpoczęła się tzw. „Era open”. Tenis przestał być grą elitarną, z pomocą telewizji rozprzestrzenił się po całym świecie dając początek nowym potęgom światowego tenisa takim jak Niemcy (Boris Becker, Steffi Graf), Szwecja (Björn Borg, Stefan Edberg i Mats Wilander), dawna Czechosłowacja (Martina Navratilova (grająca zresztą debla z powodzeniem do dziś mimo, że ma 50 lat), Hana, Mandlikova, Ivan Lendl), Belgia (Kim Clijsters, Justine Henin-Hardenne), Rosja (Jewgienij Kafielnikow, Marat Safin, szeroka fala zawodniczek rosyjskich na czele z Marią Szarapową) i wielu innym.

     Tenis był dyscypliną olimpijską do 1924 roku, kiedy to został wycofany z programu Igrzysk. Powrócił na nie w 1988 r. (w Seulu jeszcze jako dyscyplina pokazowa).

Dodaj komentarz

Bądź pierwszy!

Powiadom o
avatar
wpDiscuz
Do góry