Jesteś tutaj
Dom > Nowości > Jazda konna. Elementy wyposażenia i podstawy techniki

Jazda konna. Elementy wyposażenia i podstawy techniki

Poniższy artykuł stanowi opis podstawowych elementów oprzyrządowania jeźdźcy konnego oraz zbiór porad jak z ów elementów skorzystać. Jest to teoretyczna lekcja jazdy konnej dla początkujących. Zachęcamy do lektury!

   

 

 

 

 

SIODŁO

Siodło to część rzędu końskiego stanowiąca siedzenie przeznaczone dla jeźdźca. Rusztowanie siodła to tzw. stelaż lub terlica, wykonany z drewna, metalu lub tworzywa sztucznego. Jego pokrycie to część wykonana z wyściółki (najczęściej z plastikowej pianki, dawniej ze słomy lub filcu) i obciągnięta skórą lub sztucznym materiałem. Chroni ona kręgosłup konia przed urazami oraz umożliwia mu swobodę poruszania. Kształt i wyprofilowanie siodła wpływa na dosiad i sylwetkę jeźdźca. Siodła są wytwarzane w różnych rozmiarach oraz ciężarach, tak, aby pasowały do różnych rodzajów koni i jeźdźców.

 

 

 

SIODŁANIE

Jak osiodłać konia? Siodło kładziemy na konia spokojnie, łagodnie, tak, by móc je swobodnie z włosem przesunąć do tyłu. W ten sposób wygładzamy na koniu sierść i unikamy wszelkich zawirowań sierści i ewentualnego pozostania na czapraku rozmaitych ciał obcych (słomy, plew), które mogą powodo­wać odgniecenia lub inne urazy. Następnie przypinamy zwisający po prawej stronie konia popręg, tak tylko, aby był zaczepiony do przystuł po lewej stronie. Później zakładamy koniowi ogłowie, zapinamy pod-gardle (pasek podszczękowy).

 

 

 

 

ROZSIODŁANIE

Jak rozsiodłać konia? W stajni po rozkiełznaniu i uwiązaniu, odpinamy popręgi z lewej strony, zdejmujemy siodło – bierzemy je na lewe przedramię, prawa ręka podnosi popręg i kładzie go na siedzisko siodła stroną wew­nętrzną do góry, aby mógł wyschnąć, jeśli koń się spocił. W ten spo­sób popręg nie ciągnie się po ziemi ani nie pęta się między nogami niosącego. Kładzie się siodło na koziołek, po uprzednim oddzieleniu czapraka, który należy wyszczotkować, by usunąć włosy lub inne nieczystości, i wysuszyć. Wyczyścić strzemiona, ponieważ woda i błoto powodują ich rdzewienie. Ze siodła należy zdjąć popręg i puścić go na całą długość, aby sechł równomiernie i nie plamił siedziska siodła.

 

 

 

 

 

WODZE

Wodze to skórzane, parciane lub gumowe pasy połączone z wędzidłem, przy pomocy których jeździec utrzymuje kontakt z pyskiem konia poprzez kiełzno i w ten sposób przekazuje koniowi sygnały.

Czym się różnią wodze od lejców? Lejce to dłuższe pasy wykorzystywane w podobnym celu, ale w powożeniu. Lejce też zalicza się do wodzy, tylko dłuższych i przeznaczonych nie do ujeżdżania, a do powożenia.

 

 

 

 

 

TRZYMANIE WODZY

Kciuki trzymane w górze, paznokcie jednej ręki trzymane na­przeciw paznokci drugiej ręki – taka pozycja sprzyja dobremu ułoże­niu łokci, ponieważ paznokcie zwrócone do dołu powodują oddalenie się łokci od tułowia i usztywnienie ramion. Ramiona wolne, zgięte w połowie, łokcie opadające naturalnie powodują miękkie prowadze­nie bez ciągnięcia. Ich rozluźnienie zapobiega zmęczeniu ramion i wiszeniu na pysku konia. Łokcie ciągle pozostają przy ciele, bez zbytniego opierania się o biodra, bez cofania ich do tyłu, aby nie wywierać żadnego ciągnięcia na wędzidło i aby nie powodować usztywnienia kręgosłupa jeźdźca. Oddalenie łokci od ciała jest zakaza­ne z tego względu, że obciąża przedramię, usztywnia ręce i zmusza do działania na wodze w sposób niekontrolowany. Ręce oddalone od szyi konia nie opierają się na niej i nie opierają na niej wodzy. Wodze trzymane równolegle i nabrane tworzą korytarz, w którym porusza się koń. Zbliżenie rąk oznaczałoby zwężenie tego korytarza, koń byłby mniej zwrotny i niezdecydowany. Nie biorąc oparcia na szyi, ręce zachowują swobodę działania i nie ograniczają ruchów szyi. Przy normalnym prowadzeniu konia ręce są zwykłe trzymane nad kłębem, na wysokości przedniego łęku siodła. Ręce trzymane za wysoko nie są spokojne, trzymane nisko stają się twardymi dla pyska konia. W pew­nych okolicznościach może się okazać konieczne oparcie rąk na szyi, a mianowicie przy zjeżdżaniu ze stromych stoków, kiedy się koń buntuje lub niepokoi, aby w ten sposób osłabić opór.

 Prawidłowe trzymanie wodzy

 

 

 

 

 

STRZEMIĘ

Strzemię – uzupełniająca część rzędu końskiego, wspomagająca wsiadanie na konia (zawsze z jego lewej strony) oraz utrzymywanie się w siodle w czasie jazdy.

Współcześnie pałąki wykonywane są przeważnie ze stali nierdzewnej, zawieszane na skórzanych pasach, tzw. puśliskach, po obu stronach siodła. Wyposażone są zazwyczaj w gumowe wkładki przeciw poślizgowi butów.

 

 

 

 

 

STOPY W STRZEMIONACH

Największy wpływ na układ nóg w siodle mają strzemiona i długość puślisk, dlatego warto dobrze je dopasować. Pierwszej regulacji dokonuje się z ziemi. Aby w miarę dobrze ocenić odpowiednią długość puślisk, należy przyłożyć dłoń zwiniętą w pięść przy zamku puśliska pod tybinką małą siodła i dopasować je do długości wyciągniętej ręki tak, aby strzemię znajdowało się pod pachą. Jest to jednak mało dokładny sposób dopasowywania, dlatego dokładną regulację przeprowadza się z siodła. Strzemiona są prawidłowo dopasowane, jeśli puszczone luźno wiszą dokładnie na wysokości kostki, a żeby wsadzić stopę w strzemię, musisz jedynie unieść palce stóp. Jeśli nie jesteś pewny, czy dobrze dokonałeś regulacji, poproś o pomoc osobę, która się na tym zna. Do nauki jazdy najlepiej jest dopasować strzemiona tak, jak opisałam to powyżej. Do skoków należy je skrócić o dziurkę lub dwie (daje to amortyzację i elastyczność), a do treningów ujeżdżenia wydłużyć (umożliwia najbardziej skuteczne działanie łydką). Należy pamiętać też o prawidłowym ułożeniu puślisk. Paski powinny być zawsze przekręcone do zewnątrz. Unikniesz dzięki temu obtarć. Jeśli posiadasz strzemiona ze skośnymi gumkami, to pamiętaj, że część, w której guma jest wyżej, musi być zwrócona do zewnątrz. Stopa (jej najszerszy punkt) powinna spoczywać w środku strzemienia, pięta powinna być skierowana w dół i w niej powinien być umiejscowiony środek ciężkości, natomiast czubki palców powinny być ułożone równolegle w stosunku do ciała konia, ewentualnie skierowane minimalnie na zewnątrz. Takie ustawienie daje pewne oparcie, stabilizuje sylwetkę oraz zapobiega wypadaniu strzemion podczas jazdy. Kolana i uda muszą przylegać do siodła i dawać stabilizację. To te części ciała odpowiedzialne są za utrzymanie równowagi na koniu. Łydki powinny leżeć tuż za popręgiem, a ich mięśnie powinny być rozluźnione. W prawidłowym dosiadzie zachowane są dwie pionowe linie proste, prostopadłe do podłoża. Jedna biegnie od barku przez łokieć i biodro do pięty jeźdźca, a druga łączy kolano z palcami stóp. Ważną informacją jest też fakt, że jeździec powinien siedzieć w najgłębszym punkcie siodła. 

 

 

Mamy nadzieję, że powyższa teoretyczna lekcja podstaw jazdy na koniu okaże się przydatna i wartościowa. Zachęcamy jednak do podjęcia również (albo przede wszystkim) działań praktycznych. To trening czyni mistrza!

Dodaj komentarz

Bądź pierwszy!

Powiadom o
avatar
wpDiscuz
Do góry