Jesteś tutaj
Dom > Nowości > Taktyczna analiza meczu tenisowego. Trenuj to!

Taktyczna analiza meczu tenisowego. Trenuj to!

Żeby dobrze taktycznie rozegrać spotkanie tenisowe trzeba dokonać dobrej analizy taktyki. Warto zapoznać się z poniższym tekstem i wzbogacić swoją wiedzę teoretyczną na ten temat. Sama teoria, choć jest potrzebna, nie wiele jednak pomoże bez praktyki. To trzeba po prostu trenować! Trening czyni mistrza, jak głosi stare porzekadło. Poniżej radzimy również jak trenować taktykę!

 

I. JAK ANALIZOWAĆ TAKTYKĘ?

 

1.      DEFINICJA I CELE

Analizowanie meczu to zdolność do studiowania meczu w celu uzyskania wartościowych informacji, które pomogą zawodnikowi i trenerowi zaplanować przyszłe treningi. Cele oceny meczu mogą obejmować:

–          Sformułowanie nowych celów dla treningu.

–          Ocenę strategii/taktyki.

–          Ocenę umiejętności mentalnych.

–          Dostarczenie danych o potencjalnych przyszłych przeciwnikach.

–          Zapoznanie się z taktyczną skutecznością zawodnika.

–          Doskonalenie gry zawodnika.

–          Budowanie wiary w siebie u zawodnika.

 Co może pokazać analiza meczu?

–          Wynik i ogólne kwestie: pierwsze punkty, serie punktów, ważne punkty.

–          Statystyki: błędy (wymuszone/niewymuszone), uderzenia kończące, wszystkie wykonane uderzenia, procent celności 1-go i 2-go serwisu, liczba uderzeń przypadająca na punkt, itp.

–          Aspekty czasowe: czas rozgrywania punktów, czas trwania przerw (po wygraniu i przegraniu punktu), stosunek ogólnego czasu gry do efektywnego czasu gry.

–          Intencje taktyczne uderzeń: kończące, przygotowawcze, zapobiegawcze, neutralne.

–          Zachowanie zawodnika: pozytywna reakcja fizyczna, rozluźnienie, przygotowanie, rytuały, reakcja na błędy sędziowskie, na czynniki dekoncentrujące w relacji do wyniku.

–          Objętość akcji technicznych: ilość uderzeń wykonanych w ciągu godziny.

–          Różnorodność akcji technicznych: rodzaje stosowanych uderzeń (np. forhend, bekhend, serwis, wolej, smecz, lob, itp.)

–         Efektywność techniki: procentowy udział asów, uderzeń kończących, itp. w stosunku do ogółu wykonanych uderzeń.

–         Stabilność techniki: procentowy udział uderzeń wykonanych bez błędu w całkowitej liczbie wykonanych uderzeń. Każde uderzenie jest odnotowane osobno.

 W jaki sposób można zarejestrować te wszystkie informacje?

–          Na kartach obserwacyjnych, w komputerze, za pomocą luźnych notatek.

–          Na taśmie video.

–          Ważne jest, aby każdy trener wypracował sobie własną metodę oraz dostosował ją do różnych sytuacji i zawodników.

2.      ETAPY ANALIZY MECZU

Proces analizy meczu powinien przebiegać w następujących fazach:

1.      Planowanie: trener podejmuje decyzje co do celów analizy.

2.      Obserwacja: bezpośrednie spostrzeganie istotnych dla analizy cech meczu.

3.      Rejestracja: wypełnianie karty obserwacji meczowej.

4.      Analiza: studiowanie notatek i wyciąganie wniosków.

 3.      PODZIAŁ UDERZEŃ ZE WZGLĘDU NA CEL TAKTYCZNY

Istnieją różne rodzaje uderzeń taktycznych:

–          Zapobiegawcze: uderzenie, które ma zapobiec uderzeniu kończonemu rywala.

–          Neutralne: uderzenie, które samo w sobie nie ma celu.

–          Przygotowawcze: uderzenie, za pomocą którego zawodnik próbuje stworzyć sobie warunki do uderzenia kończącego.

–          Kończące: uderzenie, które ma na celu bezpośrednie zakończenie wymiany piłek.

Wyróżniamy pozytywne i negatywne intencje taktyczne:

–          Pozytywna intencja taktyczna: gdy decyzja jest prawidłowa, niezależnie od ostatecznego efektu.

–          Negatywna intencja taktyczna: gdy decyzja jest błędna, niezależnie od ostatecznego efektu.

4.      WNIOSKI

Rozmowy oceniające mecze mogą być bardziej efektywne, jeżeli trener:

–          Określi, przed rozpoczęciem meczu, co zamierza oceniać.

–          Odnotuje konkretne uwagi dotyczące kwestii, które go interesują.

–          Próbuje uporządkować notatki z obserwacji zanim zacznie je omawiać.

–          Przemyśli sobie cel mającej nastąpić rozmowy z zawodnikiem.

–          Zostawi zawodnikowi czas po meczu na przetworzenie emocji i frustracji z nim związanych.

–          Rozmawia na tej samej „częstotliwości” co zawodnik.

–          Dba o interakcję z zawodnikiem.

–          Spróbuje wyciągnąć jasne wnioski z oceny meczowej.

–          Nie wyciąga wniosków z chwilą zakończenia meczu.

–          Stara się wykorzystać więcej niż jeden mecz do wyciągnięcia daleko idących wniosków.

–          Nie powtarza się w ocenach różnych meczów tego samego zawodnika. Jeżeli tak jest to oznacza to, że trener nie pracuje efektywnie na treningach lub nieskutecznie komunikuje oceny pomeczowe.  

 

 II. JAK TRENOWAĆ TAKTYKĘ?

 

5.      OGÓLNE CELE I ZASADY TRENINGU TAKTYCZNEGO Z ZAWODNIKAMI TURNIEJOWYMI.

Podstawowe cele treningu taktycznego obejmują:

–          Stymulowanie myślenia taktycznego poprzez ćwiczenia wymagające podejmowania decyzji.

–          Rozwijanie umiejętności maskowania zamiarów taktycznych i wyboru właściwego momentu na zastosowanie danej taktyki.

–          Umiejętność oceny ryzyka taktycznego.

–          Wzbogacenie ofensywnych wariantów taktycznych o świadome naciskanie przeciwnika (np. return-wolej).

–          Kształtowanie wysokiego poziomu tolerancji na frustrację.

–          Poznanie skutecznych i nieskutecznych wariantów w danych sytuacjach.

–          Skłanianie zawodników do korzystania ze swobody wyboru.

Trening taktyczny powinien angażować wyobraźnię i intelekt zawodników. Powinien także obejmować ćwiczenie schematów:

–          Automatyczne reakcje w danych sytuacjach. Ustalenie ograniczeń i/lub przepisów w różnych sytuacjach (return na wyrzucający serwis po crossie, slajs z bekhendu po crossie, jeżeli uderzenie jest wykonywane w biegu, itp.)

–          Ćwiczenie kombinacji dwóch uderzeń: (np. skrót i lob, krótki cross i długa piłka w drugą stronę, serwis wyrzucający na zewnątrz i wolej w otwartą część kortu, itp.).

Inne ważne aspekty treningu taktycznego obejmują następujące kwestie:

–          Ćwicz z zawodnikami warianty taktyczne: np. „jeżeli to i to się wydarzy to robię tak i tak”.

–          Wyrobić u zawodników nawyk stosowania odmian wariantów podstawowych w celu utrudnienia antycypacji zamiarów taktycznych przeciwnikowi: np. dwa serwisy na zewnątrz, po czym 1 do środka i znowu dwa na zewnątrz.

–          Uświadomienie zawodnikom ich możliwości i ograniczeń.

–           Kłaść nacisk na różnorodność i dokładność serwisu podczas treningu.

–          Wykorzystywać analizę zapisu video gry zawodników oraz ich przeciwników.

–          Stosować ćwiczenia polegające na odgrywaniu ról.

–          Stosować różnorodne sposoby rozwiązywania sytuacji w grze.

–          Trening taktyczny powinien być realizowany niemal wyłącznie w grze z partnerem.

–          Konstruowanie odpowiednich ćwiczeń, typowych dla treningu taktycznego, które dają zawodnikowi więcej niż jeden wariant do wyboru.

–          Organizować ćwiczenia antycypacji (np. rozgrywanie punktów z partnerem ale bez piłki), po których następuje omówienie wydarzeń z trenerem.

–          Konstruowanie odpowiednich ćwiczeń polegających na odgrywaniu ról w trakcie rozgrywania setów sparingowych.

–          Organizowanie setów sparingowych przeciwko różnym rywalom, gier o zmiennych zasadach, systemach liczenia nagradzających pożądaną taktykę.

–          Prowadzenie analiz gier zarejestrowanych na video i wypełnionych arkuszy obserwacji meczowych.

–          „Badanie” przez zawodników możliwości i ograniczeń różnych przeciwników.

–          Ocenianie przez zawodników popełnionych błędów w sposób konstruktywny i obiektywny (co można było zrobić inaczej?).

–          Zwracanie uwagi na umiejętność obserwacji/dostrzegania różnych szczegółów.

–          Łączenie różnych celów taktycznych dla uderzeń (przygotowanie, skończenie, zapobieganie) z pięcioma podstawowymi sytuacjami w grze (serwis, return, gra z głębi kortu, atak i gra przy siatce, przeciwnik przy siatce).

6.      WSKAZÓWKI DO ĆWICZEŃ TAKTYCZNYCH.

Duża część zajęć treningowych powinna być poświęcona najczęściej powtarzającym się sytuacjom meczowym tzn. serwisowi i returnowi.

Inne ważne wskazówki:

–          Wyznaczaj ćwiczenia wymian 4-uderzeniowych:

–          serwis i następujące po nim agresywne uderzenie z głębi kortu (głównie z forhendu).

–          Serwis i pewny pierwszy wolej.

–          Return i pewne minięcie (lub lob).

–          Ofensywny return i pewny wolej (lub smecz).

–          Dostosuj ćwiczenia taktyczne do rodzaju nawierzchni (na twardej: 6-uderzeniowe, na ziemi 8-uderzeniowe).

–          W ćwiczeniach z kosza wprowadzaj wszelkie możliwe odmiany rozgrywania piłek (co do wysokości, prędkości i rotacji) oraz informacje zwrotne dla zawodnika o skuteczności jego uderzeń.

–          Rozgrywaj każdy punkt tak, jakby to miał być ostatni: w pełni skoncentrowany, rozluźniony, ofensywny, agresywny, aktywny. Należy dążyć do uzyskania jak najwyższego poziomu gry we wszystkich rozgrywanych wymianach.

–          Stosuj taktykę, która daje Tobie największe szanse na sukces i która dotychczas się sprawdzała, niezależnie od sytuacji w meczu.

–         Jak pracowita pszczółka zbieraj punkt po punkcie, jak najwięcej.

–          Graj agresywnie ale pewnie, staraj się zmuszać przeciwnika do popełniania błędów zamiast dążyć do wygrania każdej piłki spektakularnym uderzeniem.

–          Staraj się wygrać jak największą liczbę punktów/pojedynczych piłek: zawodnik, który w ostatecznym rozrachunku ma ich najwięcej prawie zawsze zostaje zwycięzcą.

–          Nie pozwól by tzw. big pointy wprowadzały zamieszanie i wywierały presję na Twoje poczynania.

–          Nie daj się zwieść przesądom i mitom, np. uderzenie atakujące, po którym dochodzisz do siatki nie musi być zawsze zagrywane wzdłuż linii.

–          W turniejach i podczas treningów wprowadzaj swoje własne rozwiązania/warianty, nie oglądając się na uznane teorie i stosuj je tak często jak to tylko możliwe, przynajmniej tak długo dopóki są skuteczne.

–          W pełni wykorzystuj przerwy pomiędzy rozgrywaniem piłek oraz podczas zmian stron kortu.

7.      ĆWICZENIA TAKTYCZNE.

Wspomagaj rozwój zdolności rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji.

–          Rozgrywaj mecze, w których zawodnik musi wygrać 3 piłki pod rząd, aby zdobyć gema.

–          Zawodnik, który wygrywa pierwszą piłkę w gemie obejmuje prowadzenie 30:0.

–          Gra do 11 punktów pomiędzy dwoma zawodnikami. Serwujący musi wygrać punkt 11 uderzeniami. Jeśli mu się to uda to kolejną piłkę serwuje na stronę przewagi i musi ją wygrać w 10 uderzeniach. Jeśli przegra punkt to serwis przechodzi na stronę rywala, który musi wygrać piłkę zanim zostanie wykonane 11 uderzeń. Ćwiczenie kontynuuje się aż do momentu, gdy jeden z zawodników wygra punkt jednym uderzeniem – asem serwisowym.

–          Rozgrywaj punkty rozpoczynając wymianę od takiego wprowadzenia piłki do gry, które stwarza określoną (pożądaną) sytuację taktyczną.

Ćwiczenia doskonalące grę ofensywną:

–          Zawodnicy grają na punkty. Pole gry stanowi połowa kortu do debla a zawodnikom nie wolno cofać się za linię końcową kortu.

–          Zawodnicy grają na punkty. Mają za zadanie uderzać piłkę w punkcie kulminacyjnym po odskoku.

–          Zawodnicy grają na punkty. Zawodnik A gra serwis-wolej, zawodnik B musi odegrać return w określone pole.

–          Zawodnicy grają na punkty. Zawodnik A gra systemem return-wolej, w którym wolej ma być drugim jego uderzeniem w wymianie.

–          Wymiana piłek pomiędzy dwoma zawodnikami, którzy mają za zadanie zagrywać każde kolejne uderzenie z coraz większą siłą, aż do utraty kontroli, poczym zaczynają od początku.

–          Wymiana piłek pomiędzy dwoma zawodnikami. Mogą oni posługiwać się skalą od 1 do 10 w celu opisania siły, z jaką uderzyli piłkę.

Dodaj komentarz

Bądź pierwszy!

Powiadom o
avatar
wpDiscuz
Do góry