Jesteś tutaj
Dom > Nowości > Taktyka i strategia w tenisie ziemnym

Taktyka i strategia w tenisie ziemnym

Określasz się mianem niezłego tenisisty, kochasz ten sport, czujesz, że jesteś w formie… Co więcej jest Ci potrzebne? Marzysz o bardziej świadomej i mądrzej planowanej grze! Poniższy artykuł traktuje o podstawach planowania strategii w meczach tenisowych i o sposobach na grę taktyczną. Zapoznanie się z tym tekstem pomoże Ci podnieść swoje kwalifikacje sportowe o cały poziom.

ZASADY DOTYCZĄCE STRATEGII  I TAKTYKI W GRZE POJEDYŃCZEJ.

 Poniżej zestawiono wybrane ważne zasady dotyczące strategii i taktyki w grze pojedynczej:

1.         Trzymać piłkę w grze

2.         Mieć plan gry:

–          podstawową strategię oraz różne taktyczne sposoby rozwiązywania sytuacji

–          alternatywną strategię (plan B) i taktyki, które zawodnik może zastosować, gdy mu nie idzie/gra się nie układa

3.         Stosować swoje najlepsze uderzenie tak często, jak to możliwe

4.         Wykorzystuj swoje słabsze uderzenia aby zapobiegać atakowi rywala poprzez zagrywanie głęboko, martwe piłki, itp.

5.         Stosuj inteligentny dobór uderzeń:

–          analizuj sytuację

–          graj w granicach swoich umiejętność i możliwości

6.         Walcz pozytywnie (kontrolowana agresywność)

7.         Nie zmieniaj decyzji w trakcie wykonywania uderzenia.

8.         Walcz przede wszystkim z piłką, a nie z przeciwnikiem!

9.         Staraj się przyjąć taki styl gry, który przede wszystkim eksponuje twoje atuty, a dopiero potem testuje słabości rywala.

10.         Naucz się łączyć siłę i kontrolę w trakcie gry. Siła skraca rywalowi czas na reakcję i jest niezbędna do zagrywania piłek kończących.

11.         Stosuj kombinacje uderzeń otwierające kort np. głęboki forhend po linii i krótki forhend po crossie.

12.         Staraj się gonić swojego rywala zmieniając kierunek i długość, zagrywając w otwartą część kortu lub contre pied (w to samo miejsce, które rywal właśnie opuścił spodziewając się zagrania w druga stronę).

13.         Próbuj analizować mecz podczas zmian stron kortu – zastanów się: grać tak dalej czy zmienić taktykę.

14.        Staraj się wykorzystać każdą okazję, aby przejąć inicjatywę w trakcie rozgrywania piłki. 

 

CZYNNIKI DETERMINUJĄCE POZIOM MECZU

Trzy podstawowe determinujące przebieg meczu to: ZAWODNIK, PRZECIWNIK, ŚRODOWISKO.

W każdym z tych głównych czynników można wyróżnić kilka szczegółowych elementów:

Zawodnik:

–         Poziom gry

–         Taktyczne rozumienie gry

–         Kompetencje techniczne

–         Rozwój fizjologiczny

–         Cechy mentalne

–         Doświadczenie, styl gry, poziom wytrenowania

–         Rywalizacja

 

Przeciwnik:

–         To samo co u zawodnika, a ponadto:

–         Tor lotu piłek: kierunek, wysokość, długość, prędkość, rotacja

–         Dobór uderzeń: pozycja piłki, pozycja zawodnika, intencje taktyczne

–         Silne i słabe strony w taktyce gry przeciwnika

 

Środowisko:

–         Nawierzchnia kortu (wolne, średnie, szybkie).

–         Warunki pogodowe (wiatr, słońce, deszcz, temperatura, wysokość n.p.m.)

–         Inne czynniki środowiska (sędziowie, kibice, czas).

 

 STYLE GRY

Określenie i rodzaje stylu gry:

W tenisie zawodnicy wykazują tendencję do przyjmowania stylu gry opartego na ich szczególnych zdolnościach technicznych, fizycznych, taktycznych i psychicznych. W młodym wieku zaznacza się także wpływ idoli na styl gry preferowany przez zawodnika. Poniżej opisano główne style gry oraz ich cechy charakterystyczne:

  1. Mający „ciąg do siatki”/grający serwis – wolej: zawodnicy ci mają bardzo dobrze opanowane kombinacje dwóch uderzeń (serwisu i woleja oraz uderzenia atakującego i woleja) oraz szybko przemieszczają się do przodu. Cechuje ich wysoki procent celności 1-go serwisu. Starają się naciskać swoich przeciwników zmuszając ich do obrony minięciami. Zazwyczaj są bardziej skuteczni na nawierzchniach szybkich niż na wolnych.
  2.  Agresywnie grający z głębi kortu i dobrze returnujący: Tego typu zawodnik gra blisko linii końcowej, często piłki wnoszące się i dysponuje silnymi uderzeniami z głębi kortu. Forhend jest z reguły jego silna bronią, stara się przejąć inicjatywę w wymianie grając z głębi kortu często stosując, z dobrym skutkiem, odwrotny forhend. Są bardzo skuteczni na wszystkich typach nawierzchni a zwłaszcza na wolniejszych. Mają dobre returny ale serwisy zazwyczaj nie są najmocniejsze.
  3. Kontratakujący: Są to zazwyczaj zawodnicy grający defensywnie z głębi kortu, reagujący na poczynania przeciwnika. Z reguły pozwalają przeciwnikowi dyktować  warunki gry. Zawodnicy ci zwykle grają nieco dalej za linią końcową niż gracze agresywni. Dysponują oni regularnymi uderzeniami z głębi kortu przeplatanymi silnymi topspinami granymi wysoko i głęboko. Są zazwyczaj bardzo dobrzy kondycyjnie i silni psychicznie. Bardziej skuteczni są na wolnych nawierzchniach niż na szybkich. Dostosowują swój styl gry do przeciwnika i do nawierzchni kortu.
  4. Wszechstronny: Ci zawodnicy potrafią grać wszystkimi stylami ponieważ stosują mieszankę siły i regularności. Są oni bardzo skuteczni na wszystkich rodzajach nawierzchni.

 

Oczywiście najbardziej godne polecenia jest dążenie do ukształtowania wszechstronnego stylu gry. Aby to osiągnąć, trener i zawodnicy powinni od wczesnych lat uwzględniać w zajęciach treningowych pracę nad wszystkimi pięcioma podstawowymi sytuacjami w grze:

·          serwis

·          return

·          wymiana piłek pomiędzy zawodnikami grającymi z głębi kortu

·          mijanie

·          uderzenie piłki z dojściem do siatki i rozegraniem jej wolejem/smeczem

ANTYCYPACJA 

1.  Definicja i znaczenie antycypacji

Antycypacja oznacza przewidywanie przyszłej pozycji piłki zanim jeszcze rywal ją uderzy i wykorzystanie tej informacji do adekwatnej reakcji. Zawodnicy na najwyższym światowym poziomie w dużej mierze polegają na antycypacji. Statystyki wysokiej klasy meczów pokazują, że:

–          Aby przelecieć z jednej strony kortu na druga piłka potrzebuje przeciętnie 0,4 sekundy.

–          Zawodnik potrzebuje od 0,3 do 0,5 sek. na wykonanie ruchu do piłki z pozycji wyjściowej.

Dlatego też wielokrotnie, aby zdążyć ustawić się do piłki, zawodnik musi antycypować uderzenie zanim ono nastąpi.

Istnieją dwa rodzaje antycypacji:

–          Antycypacja całkowita: przewidywanie co przeciwnik zrobi w danej sytuacji.

–          Antycypacja częściowa: przewidywanie czego przeciwnik nie zrobi.

Antycypacja częściowa jest bardzo użyteczna, ponieważ redukując liczbę możliwych wariantów, zawodnik może szybciej reagować na piłkę.

2. Na czym opiera się antycypacja?        

Antycypacja opiera się na:

 –        Znajomości nawyków przeciwnika: różni przeciwnicy mogą mieć różne nawyki.

–         Znajomości reakcji w typowych sytuacjach.

–         Znajomości możliwych alternatyw, rozwiązań i wariantów       

 3. Jak doskonalić antycypację?

–          Dla początkujących i średnio zaawansowanych korzystne jest stosowanie haseł wywoławczych w celu szybkiej identyfikacji nadlatującej piłki: rotacja (topspin, slajs), prędkość (szybka, średnia, wolna), wysokość (wysoka, średnia, niska), kierunek (lewo, prawo), długość (długa, średnia, krótka).

–          Zawodnik może stworzyć sobie bank informacji na podstawie obserwacji gry przeciwnika w innych meczach (notatki), podczas treningów, podczas rozgrzewki i w trakcie trwania meczu.

–          Badania wykazały, że są dwa sposoby obserwacji piłki w zależności od poziomu gry zawodnika. Początkujący gracze obserwują piłkę w najwyższym punkcie jej lotu, podczas gdy zaawansowani tenisiści patrzą na piłkę w pierwszej fazie jej lotu.

–          Doskonalenie partycypacji można osiągnąć poprzez: specyficzny trening antycypacji, zwiększenie liczby i różnorodności gier na punkty, wdrożenie stylu pracy trenerskiej opartego na technikach rozwiązywania problemów i efektywnego zadawania pytań, modelowanie ćwiczeń na podobieństwo sytuacji meczowych.

–         Istotną sprawa jest, aby zawodnik opanował pewne sposoby „czytania gry” oparte na:

–          Pomagaj zawodnikom myśleć na korcie i rozwinąć praktyczne konsekwencje z ich własnych analiz.

–          Istotne jest także, aby wziąć pod uwagę wpływ presji psychicznej, która pojawia się w trakcie rozgrywania meczu, na spostrzeganie i zdolność do antycypacji u zawodników. Tenisiści często silnie ulegają emocjom a wtedy zapominają o uważnym obserwowaniu i gorzej antycypują.

–          Stosuj kombinacje ćwiczeń schematycznych doskonalących regularność i realistycznych sytuacji meczowych.

–         Ćwiczenie z kosza. Nagrywając zawodnikowi stojącemu przy siatce trener wykonuje różne rodzaje uderzeń. Po około 20 uderzeniach zawodnik ma powiedzieć jakie istotne elementy sygnalizują sposób nagrania piłki.

–          Ćwiczenie z kosza. Stojąc przy siatce trener nagrywa różnorodne piłki zawodnikowi ustawionemu na linii końcowej. Po każdym nagraniu trener przemieszcza się do prawego lub do lewego pola serwisowego. Zadaniem zawodnika jest wykonanie uderzenia w przeciwnym kierunku.

–          Ćwiczenie z kosza. Podobne jak pierwsze z ww., z tym że trener serwuje 10 piłek na forhend i 10 piłek na bekhend. Po tych 20 uderzeniach zawodnik ma powiedzieć jakie istotne elementy sygnalizują kierunek serwisu.

Dodaj komentarz

Bądź pierwszy!

Powiadom o
avatar
wpDiscuz
Do góry